The big picture

In deze periode van transitie is het steeds zoeken naar 'the big picture' om de huidige gebeurtenissen te kunnen duiden. Barbara Max Hubbard is een visionair die als geen ander in staat is onze bewustzijnsontwikkeling in een evolutionair perspectief te plaatsen.

Wij zijn een generatie die leeft in de meest gevaarlijke tijd sinds het ontstaan van de mens. We gaan door een periode van transitie, waar we de macht hebben verworven om te vernietigen of te creƫren op een niveau wat we vroeger alleen maar toeschreven aan goden. Het gevaar is uiteraard dat we die macht misbruiken en vervallen in chaos.

Wat er nu gebeurt is dat de zelf-reflectieve mens zo veel kennis heeft opgedaan en het zo'n impact op de natuur heeft dat deze vorm van bewustzijn, die ons naar deze grens heeft gebracht niet de capaciteit heeft om ons er overheen te halen.

Wanneer in de evolutie een situatie ontstaat die niet kan worden opgelost door het doen van meer van hetzelfde, en als gevaar voor het hele systeem op handen is, dan is dit een evolutionaire trigger ofwel in de richting van werkelijke neergang, als we niet reageren, of, als we reageren, in de richting van evolutie en transformatie.

Als je terugkijkt naar andere grote sprongen in de spiraal van de evolutie - van pre-leven tot leven, van een enkele cel tot dier en van dier tot mens -zijn er terugkerende patronen. Als een soort jong is, is het roofzuchtig, territoriaal en competitief en bereikt dan een grens van zijn eigen groei. Vervolgens leert het om te onderhandelen en met zijn concurrenten samen te werken en te verenigen op een hoger niveau, of het sterft uit.

De mondiale omstandigheden zijn fractale patronen die zich eerder hebben voorgedaan in het verleden. We weten dat er grote rampen zijn geweest en dat ze weer kunnen gebeuren. Maar van alle soorten die ooit zijn uitgestorven, zijn wij de enige die bewust zijn van de mogelijkheid dat we dit doen. En dat bewustzijn is een evolutionaire trigger in de richting van meer innovatie en transformatie, zowel spiritueel, sociaal als technologisch.

De crisis op aarde is tot op zekere hoogte natuurlijk. Het is natuurlijk dat een intelligente soort succesvol genoeg is om de grenzen van zijn eigen groei te raken zonder het te weten dat het gebeurt. Het is natuurlijk dat we door onze successen een geĆÆndustrialiseerde, overbevolkte, vervuilde, en gebruikte omgeving hebben.

De crises kan worden gezien als een crisis van de geboorte in de richting van een soort die in staat is tot co-evolutie met de natuur en co-creatie met de geest. Dit zou een begrip betekenen van hoe de natuur zich ontwikkelt, namelijk dat de aard van de natuur is om te evolueren.

Wat betekent het om te reageren op deze crises en kansen? Betekent het dat we echt moeten leren om een planetaire ecologie te beheren? Betekent het dat we leren om te co-existeren met andere soorten op deze planeet? Het betekent veel meer dan dat. Het verandert de aard van de menselijke relaties en de structuur van de samenleving. We hebben nu mechanistische sociale systemen, die zijn gebaseerd op een verkeerd begrip van de natuur en dus destructief voor de mensen en de biosfeer. We zullen worden gedwongen om sociale systemen te ontwikkelen die een natuurlijke vormgeving weerspiegelen waardoor we in staat zijn om harmonieus te evolueren met de natuur.

Het ontwaken van onze soort en onze zoektocht naar oplossingen is gaande, maar het is overal verspreid, en het is zeker niet in heerschappij. De grotere sociale structuren blijken onvoldoende te zijn uitgerust om de problemen die ze maken op te lossen. Nieuwe sociale innovaties zijn overal in opkomst, maar ze zijn niet voldoende aangesloten of bevoegd. Elke inspanning die we kunnen doen om aan te sluiten en te zorgen voor meer synergie en deelname aan dit ontwakingsproces is waarschijnlijk het belangrijkste wat we kunnen doen.